Meter en peter

Ben Rottiers

Antwerpen , 21 juni 2016 : Boekvoorstelling Mum and Me van Petra De Pauw in de Standaard Boekhandel te Antwerpen . Pix: Ben Rottiers . Credit: Peter De Smedt / IsopixDe wereld draait in een rotvaart door en verre landen komen alsmaar dichter bij. Toch heb ik het gevoel dat we verder uit elkaar groeien. Het wordt steeds meer ieder voor zich. In zo’n samenleving krijgen zwakkeren het moeilijk. Zij hebben juist nood aan meer samen leven. Om daar (samen) met u iets aan te doen, neem ik met veel enthousiasme het peterschap op van BUDDY– Samen op Stap. Je inzetten voor mensen met een beperking doet enorm veel deugd. Het geeft je energie en goesting om van het leven te genieten.  Maar bovenal geeft het zin aan het leven.

 

Dorien De Clippel

Door mijn rol als het blinde meisje Roos in De Regel van 3s op KETNET stond ik heel dicht bij de realiteit van het leven met een handicap. Het mooie aan ons programma is dat het toont hoe mensen met een handicap op een creatieve en inventieve manier aan onze maatschappij participeren. Hierdoor kan je ook van hen heel veel bijleren, om de dingen op een andere manier te bekijken en te benaderen. Het BUDDY-project vind ik een prachtig project dat boeiend en leerrijk is voor beide partijen. Het is niet alleen een leuke sociale aangelegenheid, het biedt ook nieuwe inzichten in een andere leefwereld. We moeten met de maatschappij omgaan zoals ze werkelijk is, met en zonder handicap, man of vrouw, jong en oud, vluchteling of Vlaming. Laten we samen leren leven en zijn. Het BUDDY-project is daar alvast een mooi voorbeeld van hoe we dit in de praktijk kunnen waarmaken.

Marc Herremans

marc-z-wNiet iedereen met een fysieke en mentale beperking beschikt over dezelfde mogelijkheden. Voor sommige verandert er qua levenskwaliteit vrij weinig, voor andere is het leven heel moeilijk.  Met andere woorden voor een aantal personen met een handicap is deelname aan het maatschappelijk leven niet evident. Ze ervaren heel wat drempels die hen beletten om een actieve rol op te nemen op het vlak van ontspanning, cultuurbeleving, sportbeoefening… Hierdoor zitten veel personen met een handicap aan huis gekluisterd. Het BUDDY-project kan hier daadwerkelijk een verschil maken. Vandaar ben ik met trots Peter van dit mooie project.

 

Karolien Debecker

Toen ik aangesproken werd over het BUDDYproject van KVG, kon ik alleen maar denken: Hier gaan heel wat mensen gelukkiger van worden, zowel mensen met een beperking als de buddy’s zelf.

Ik heb zelf al 20 jaar een beenprothese en beperking aan mijn arm en schouder. Toen ik vorig jaar na een val mijn been brak en ik 7 maanden in een rolstoel doorbracht, merkte ik pas echt hoe isolerend het leven met een beperking kan zijn. Gewoon de stad ingaan voor een koffie werd een hele opdracht. Die rolstoel de auto in heffen en er terug uit, of de bus nemen maar er 24 uur op voorhand voor moeten reserveren (dat is toch absurd?). Een koffiezaak zoeken waar je letterlijk niet over een drempel moet getild worden om binnen te geraken. Een koffiezaak waar je met je rolstoel naar het toilet kan (ik heb vaak gedacht dat ik in mijn broek zou plassen). Ons land heeft van toegankelijkheid nog steeds geen prioriteit gemaakt. Wat mij vroeger energie gaf, was plots een enorme inspanning geworden. Ik merkte dat ik steeds minder vaak buiten kwam en minder vrolijke gedachten kreeg. Gelukkig stimuleerden mijn vrienden en familie mij om steeds opnieuw moeite te doen en het leven op te zoeken.

Ik besef dat ik geluk heb. Dat het maar tijdelijk was (ik wandel ondertussen weer rond).  En vooral: dat er steeds iemand in de buurt was om me over fysieke en mentale drempels te trekken en letterlijk een buffer te vormen tussen mij en al die starende blikken. Ik wens het iedereen toe, iemand die fysiek en sociaal in staat is om jou met plezier te begeleiden. Die de dagelijkse drempels een beetje lichter kan maken. Daarom zet ik mijn schouders onder het BUDDYproject van KVG. Het brengt werelden en leeftijden bij elkaar en verrijkt langs beide kanten ons denken en voelen. Je wordt er ook echt gelukkig van iets voor anderen te betekenen. En ondertussen blijven we onze regeringen vertellen hoe belangrijk zorg en toegankelijkheid zijn. Het is tenslotte 2016. Make it happen.

Theme by Anders Norén